Fun at MIADA

Hello Chongqing deeltje 2

We zijn weer terug in Chongqing, China. Na wat omzwervingen in Breda, Hamburg (D), Hedensted, Kopenhagen (2x), Lier (B) ben ik na 2 maanden weer terug op het oude nest. Dat het dit semester anders zou worden dan het eerste semester had ik wel verwacht. Maar dat het zooo anders zou worden had ik eigenlijk niet verwacht. Maar goed waar zal ik beginnen. Veel docenten als ook Nederlandse studenten kwamen allemaal wat later binnen in China. Omdat de visum procedures wat later ingezet zouden worden, kwam ik dus 2 weken te laat binnen. Net als vorig jaar. Maar dat was nog maar het begin van alle problemen.

Ik wist van vorig semester dat we onze appartement uit moesten omdat er veel nieuwe internationale studenten zouden komen. Dus ik moest verhuizen naar iets anders. Toen ik op dinsdag ochtend aankwam reden we naar de overkant van de CTBU campus waar ik in een hotel werd gestopt. De kamer was op zich wel ok maar er was geen bureau om aan te zitten, geen kleding kasten en geen keuken om iets te kunnen koken. Alleen een bed en een douche. Gelukkig had ik nog een raam. Mijn Nederlandse collega docenten mochten in een ‘bunker’ zitten. Een kamertje van 3 bij 3 zonder raam (gelukkig wel met douche). Op de CTBU card stond geen geld op, lesroosters die om de dag werden veranderd, geen haast om ons in een appartement te zetten, de president ons zag als een last en totaal niet serieus genomen werden, gebrek aan communicatie en zo kan ik wel door gaan. Alles wat vorige keer goed ging, gaat dit keer niet goed. Alles wat er mis kon gaan ging ook mis. Daarnaast hebben we ook de Poolse delegatie die door de toekomstige samenwerking met MIADA als VIP’s werden behandeld. Ten eerste het vorstelijke salaris wat per maand 4x zoveel hoger uitvalt dan die van ons er werd gelijk een appartement voor ze geregeld met geld op de CTBU card. Dus je kan je enigszins voorstellen dat we als ‘trash’ (vuil) werden behandeld. Overigens wel grappig dat ze in het hotel elke avond visitekaartjes onder de deur schuiven. Van wulpse dames die hun ‘diensten’ aanbieden. Ahum ik zal dat maar voor de andere keer bewaren zeker :-/.

Omdat ik hier vorig semester zat wist ik wel wat ik kon verwachten. De nieuwelingen hier werden meteen het diepe in gegooid. Ik heb de 2 Nederlanders zo goed als het kon proberen te helpen. Dat alles fout op fout stapelde was zelfs zo erg dat na 2,5 week (en nog steeds geen uitzicht op de problemen) iemand emotioneel brak. Dat er zelfs overwogen wordt om onze paspoorten niet in te leveren maar binnen een week terug naar huis te vliegen. Niet dat ik naar huis wil, als ik ergens aan begin maak ik het af, maar je hebt ergens een pressie middel nodig. Maar op het moment van schrijven is nog steeds geen oplossing we gaan het wel zien de komende weken.

Inmiddels zijn de lessen wel begonnen. Ik heb goede en luie klassen. Advertising 1 heb ik ook dezelfde klas als vorig jaar en graphic 2 van de 4e jaars ook een goede klas. Graphic 1 is wat luier maar Advertising 2 spant echt de kroon, een klas vol verwende kids die zomaar de klas uit en ingaan, niet op komen dagen (bij het nachecken van de klas was de helft er nog maar). Net als de vorige keer zal ik de energie in de juiste mensen steken die er echt voor willen gaan. Aangezien ik afwisselende klassen heb ben ik ergens wel tevreden, dat de dagen ook zo enerverend maakt. De temperatuur is gelukkig niet zo heet meer. Hooguit was het 27 a 28 graden (wel met de hoge luchtvochtigheid) maar nu is het voornamelijk herfst achtig weer. Ik heb tot week 8 een druk schema waar ik bijna 35 uur tot 40 uur in de week moet werken, wat voor een docent best veel is (want je moet ook de lessen voorbereiden). Maar ik klaag niet aangezien ik gelukkig een dak boven mijn hoofd heb en mijn salaris krijg.

Misschien moet ik deze negatieve dingen wel eerst allemaal hebben om weer te kunnen genieten van de mooie momenten. Die zeker nog gaan komen. Zoals de meeste misschien wel weten mag ik een TEDx Talk houden in The Grand Theatre van Chongqing. En ik mag ook lectures houden op Sichuan Fine Arts institute de prestigieuze Arts Academy van Chongqing. Waar ze mij nog kennen van vorig semester. Als ook dat ik in de jury mag zitten van een sprekers-wedstrijd over communicatie (in het Engels uiteraard). Dat zijn nog mooie vooruitzichten die gaan komen. Want het leven kabbelt hier wel weer vrolijk verder. Ik merk wel dat de nieuwigheid eraf is. Maar dat ik naar de nieuwe dingen echt ga zoeken. Er is nog van alles in de stad te beleven. De weken die nu druk zijn ga ik ook minder ‘leuke’ dingen doen omdat ik daar dan ook echt geen zin in heb en omdat ik gewoon moet werken en fris voor de klas moet staan. Maar ik merk dat er nog wel pareltjes zijn zoals de vissers onder de zuidelijke brug van de zuid-oever Chongqing. Als ook de tentjes en verkooptentjes zie en daar ga foto’s maken hoe de mensen daar leven. Krijg ik het helemaal warm van. Als ook dat ik de taal ietsjes beter beheers en weet wat ik moet zeggen als ik ergens heen wil gaan of ik iets wil eten. Er valt nog veel te leren maar het maakt het leven in China wel iets makkelijker. Voorlopig heb ik nog geen trips op de planning staan. Wel van plan om naar Shanghai te gaan. Maar voor de rest laat ik het mooi op mij afkomen.

No Comments

Leave a Comment